krótka genderowa analiza działań i wypowiedzi ministra

„Prawdziwy mężczyzna to wrażliwy wojownik. Średniowieczny rycerz, którego życie wypełnia walka o ideały, służba Bogu, królowi i biednym. Zmaga się wewnętrznie, ale w sprawach ważnych jest twardy jak skała. Jego ręka nie drży, gdy zadaje cios.” To słowa ministra Gowina. Inni politycy mówią o nim, że jest uparty i nieprzejednany, że walczy do końca. Problem jednak w tym, że nigdy nie walczył naprawdę. Jako przeciwników wybierał słabych. Walczył z kobietami w sporze o konwencję antyprzemocową,  walczył z embrionami w sporze o In vitro, walczył też z prowincjonalnymi oddziałami sądów, których nie obronił nikt z centrum, teraz walczy z gejami, lesbijkami i (nadal) z gender wrzuconymi do jednego worka.

Najwyraźniej budowanie męskości to po prostu kwestia bicia tych, którzy i tak są na społecznie straconej pozycji. Czym jest więc męskość prezentowana w działaniach polityka? Nie ma nic wspólnego z odwagą, charyzmą, ale –rzeczywiście – wiele wspólnego ma z zadawaniem ciosów. Bije biały, wykształcony, dobrze zarabiający facet, który  znajduje się w centrum władzy, chroni go immunitet i zza tego muru rzuca kamieniami w dół. Metaforycznie można by uznać, że to działanie podobne do tego, jakie kilkuletni chłopiec podejmuje wobec żaby, kota, albo innego zwierzęcia, którym postanawia się zabawić dla własnej przyjemności (wszyscy wiemy jak się kończą takie zabawy). Jeśli do powyższej metafory dodać instrumentalizację religii w imię swojego światopoglądu, będziemy mieli całość.

Ot krótka analiza ministerialnego gender.

Może więc warto zająć się prawdziwymi problemami niedofinansowanej polskiej nauki a nie „jakimiś tam studiami gejowskimi i lesbijskimi”? A może po prostu wszyscy wiedzą, że piastując to stanowisko i tak nie da się nic dla nauki zrobić, dlatego do najwyższej rangi urasta walka z tymi, którzy zajmują niższą pozycję w kulturze polskiej. Łatwa wygrana.

 

Podstawowa, polska bibliografia dotycząca męskości. Zachęcamy do lektury (nie tylko pracowników ministerstwa):

Krzysztof Arcimowicz, Obraz mężczyzny w polskich mediach. Prawda – Fałsz – Stereotyp, Gdańsk 2003.

Ewelina Ciaputa, Katarzyna Wojnicka, Karuzela z mężczyznami. Problematyka męskości w polskich badaniach społecznych, Kraków 2011.

Urszula Kluczyńska, Metamorfozy tożsamości mężczyzn w kulturze współczesnej, Toruń 2009.

Jacek Kochanowski, Fantazmat zróżnicowany. Socjologiczne studium przemian tożsamości gejów, Kraków 2004.

Bartek Lis, Gejowski (nie)męskości. Normy płciowe a strategie tożsamościowe gejów, Gdańska 2015. Zbyszko Melosik, Kryzys męskości w kulturze współczesnej, Kraków 2006.

Męskość (nie)męska. Współczesny mężczyzna w zmieniającej się rzeczywistości społecznej, red. K. Piątek, Bielsko-Biała 2007.

Męskość jako kategoria kulturowa. Praktyki męskości, red. M. Dąbrowska. A Radomski, Lublin 2010.

Nowi Mężczyźni? Zmieniające się modele męskości we współczesnej Polsce, red. M. Fuszara, Warszawa 2008.

 

Zdjęcie z pobrano z tej strony.

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s